Στις “Ρηνούλες” της ζωής μας …

Στις “Ρηνούλες” της ζωής μου, αλλά και σε όλους τους αγαπημένους μου φίλους και τις φίλες, αφιερώσω το παρόν άρθρο, με την ελπίδα να ευαισθητοποιηθούμε όλοι λίγο περισσότερο σε θέματα ψυχικής υγείας, αλλά και να ενισχυθούν οι άνθρωποι που πραγματικά πάσχουν όχι από την έλλειψη αγάπης από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον τους ή από το ενδιαφέρον των ειδικών, αλλά από την αναλγησία του κράτους που δεν ενισχύει ούτε τις δομές ψυχικής υγείας, ούτε την παιδεία και τον πνευματικό πολιτισμό και την καλλιτεχνική έκφραση, που θα ήταν το καλύτερο αντίδοτο σε όλη αυτή την βαρβαρότητα που όλοι βιώνουμε και που σχεδόν μας απαγορεύεται να την κατονομάσουμε.

Κατά μία έννοια, κατά έναν μαγικό ίσως τρόπο, που στην πραγματικότητα θα ήταν πολύ καλύτερο να είναι ένας εφιάλτης, μία μπόρα που θα περάσει, αυτό που όλοι μας ζούμε σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποκάλυψη της γυμνής πραγματικότητας, του γυμνού Αυτοκράτορα που χρειάζεται οπωσδήποτε να βρει καινούργια ρούχα αλλά όχι τα πολυφορεμένα, κατά το “ανάπτυξη”, “αλλαγή”, “πρόοδος”. Το μέγα θέμα που τις περισσότερες φορές μας διαφεύγει είναι: Τι σημαίνει για εμάς ο όρος “ανάπτυξη”; Και αλλαγή προς τι; Προς την ιδιωτικοποίηση της παιδείας και της υγείας, προς την κατάργηση ή μάλλον καταβαράθρωση του κράτους πρόνοιας, ή προς την κατεύθυνση της πλήρους διάλυσης της κρατικής μηχανής και προς πειράματα όπως αυτά που αυτή την στιγμή γίνονται σε Αφρικανικές χώρες, όπως η Σομαλία; Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια, όμως πέραν της λογοτεχνίας, γραπτής ή και προφορικής, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να εκφράσει τα πάντα καθώς εν αρχή ην ο λόγος, ο οποίος βοηθάει βέβαια και ως μια λογική οργάνωση του κόσμου αλλά και ολόκληρου του σύμπαντος σε έναν πολιτισμό (και όχι σε όλο τον κόσμο, ας θυμηθούμε τους Ινδιάνους που προσπαθούν ακόμη να περισώσουν ό,τι μπορούν από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, ή τον πολιτισμό των Ρομά στην Ελλάδα και σε όλες τις άλλες χώρες όπου διαβιούν και που έχουν άλλες ιστορίες να αφηγούνται για την κοσμογονία), η πράξη όμως, η τέχνη του θεάτρου με τις τελετουργικές του καταβολές και την ψυχαγωγική αλλά και ψυχοθεραπευτική του λειτουργία, είναι η “εμπειρία της φωτιάς”, όπως είχε γράψει ο μεγάλος Άγγελος Τερζάκης προλογίζοντας το βιβλίο του Αλέξη Μινωτή “Αφιέρωμα στην Τραγική μούσα”.

Ωστόσο, οι ήρωες των μυθιστορημάτων, αλλά και των θεατρικών έργων και παραστάσεων είναι πολύ απλά “χάρτινες υπάρξεις”, όπως είχε πει και ο Ρολάν Μπαρτ, υπάρξεις που κατόπιν επενδύονται συναισθηματικά από τον κάθε αναγνώστη ή θεατή, αλλά πάντα πρέπει να ακολουθεί μία απλή, φιλική συζήτηση με την παρέα του για να ολοκληρωθεί ίσως η επενέργεια του καλού και ποιοτικού θεάτρου στην παρέα των θεατών, αν και υπάρχουν και κάποιοι θεατές ιδιαίτεροι, όπου συγκαταλέγονται και οι θεατρολόγοι, πτυχιούχοι των πανεπιστημιακών Τμημάτων Θεατρικών Σπουδών και Θεάτρου (όπως και ο υποφαινόμενος), οι οποίοι ενίοτε χάνουν την αισθητική απόλαυση ενός θεατρικού κειμένου ή και παράστασης ή αγνοούν/παραβλέπουν το τι πραγματικά βίωσαν προκειμένου να καλυφθούν ως μια “Αυθεντία”, έστω ένας ακόμη “Δάσκαλος”. Θα ήταν μεγάλο λάθος αν δεν ανέφερα πόσο σημαντική ήταν για εμένα προσωπικά αυτή η παράσταση, ως έναν ευαισθητοποιημένο θεατή, έχοντας λοιπόν τις δικές μου εμπειρίες στις αποσκευές μου, αλλά και το δικό μου θεωρητικό οπλοστάσιο, θεωρώ κατά πρώτο λόγο ότι δεν είναι καθόλου λάθος το θέσφατο περί του “θανάτου του συγγραφέα” του Ρολάν Μπαρτ, καθώς το προσωπικό δράμα του συγγραφέα είναι ο μύθος του Πυγμαλίωνα, ουδέποτε ένας Ποιητής δεν μπορεί να προβλέψει επακριβώς την ερμηνεία ενός ποιήματος, αν όμως κάνει το “λάθος” να εμπιστευτεί το έργο του σε κάποιον άλλο θα πρέπει μάλλον να είναι πιο ανεκτικός απέναντι στην διαφορετικότητα της ερμηνείας, ό,τι και αν ακολουθήσει θα είναι η επικοινωνία αλλά απλά όλοι ξέρουμε πόσο μπορεί αυτό να μας πληγώσει.

 Έχοντας υπ’όψη ακόμη το γνωστό, μάλλον, σε όλους τους θεατρικούς κύκλους ρητό του σκηνοθέτη, ακαδημαϊκού και δικού μου Δασκάλου Σπύρου Ευαγγελάτου, όπου αναφέρει περίπου το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή ένας σύγχρονος σκηνοθέτης –εγώ θα έλεγα όσο και αν σέβομαι τον Δάσκαλο, ένα “δαιμόνιο”, δημιουργικό μυαλό- μπορεί να φτιάξει μια παράσταση από τον τηλεφωνικό κατάλογο, τολμώ να πω πως το κοινό μυστικό είναι ότι στην περίπτωση της παράστασης στον main θεατρικό χώρο του Bios με αφορμή την νουβέλα του “καταραμένου”, αλλά και ευλογημένου, θα έλεγα εγώ με το μεγάλο, ξεχωριστό συγγραφικό ταλέντο Ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, Κάπου περνούσε μια φωνή, το έργο δεν ήταν παρά μία αφορμή, όπως πιστεύω ακράδαντα πως θα πρέπει να γίνεται γενικά όταν κανείς επιλέγει να δραματοποιήσει ένα μη δραματικό κείμενο, είναι απολύτως λογικό κάποιος “γυαλάκιας” για να καλυφθεί πίσω από ένα στερεότυπο που μάλλον τον βολεύει να μιλήσει για κάτι που τοποθετείται στο Επέκεινα ενώ οι τραγωδίες, οι Ρηνούλες είναι ανάμεσά μας και σε μια κοινωνία όχι μονάχα καπιταλιστική, αλλά και απάνθρωπη, μια κοινωνία όπου ο φασισμός είναι παρών ήδη και διαφεντεύει τις ζωές μας, δεν μας αφήνει να μιλήσουμε από καρδιάς ακόμα και στους ανθρώπους που αγαπάμε, μια κοινωνία όπου η γενιά του Beverly Hills High, του εκδοτικού συγκροτήματος-φούσκα Κωστόπουλου και του MTV μπορεί κυριολεκτικά σήμερα να είναι άστεγη, άνεργη και φυσικά ανασφάλιστη, αλλά δεν είναι ακόμα καθόλου Επαναστατημένη κατά το πρότυπο τουλάχιστον ενός Αλμπέρ Καμύ ή ακόμη και του “Επαναστάτη χωρίς αιτία”, του αιώνια έφηβου, απλώς θα πρέπει συμβολικά, έστω, να καεί και να λαμπαδιάσει ώστε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της, αφού ούτως ή άλλως κατά τον Νίτσε «πρέπει να υπάρχει χάος για να δημιουργηθεί ένα αστέρι”.

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω μια σύντομη αναφορά, μια αφιέρωση στην θεατρική μου παρέα, τα πρώην “Χταποδάκια”, αυτές τις τρεις, περαστικές φωνές μέσα από τους ρόλους τους στο θέατρο αλλά και την ζωή, που με έχουν συγκινήσει και προσωπικά με την πίστη, την αφοσίωσή τους σε μια πανάρχαια, πανίσχυρη αλλά και δύσκολη, απαιτητική σίγουρα τέχνη, την οποία προσπαθώ κι εγώ να υπηρετήσω όπως μπορώ μέσα σε συνθήκες πραγματικά αντίξοες και όπου ο πνευματικός πολιτισμός βάλλεται πια και ευθέως, ακόμη και σε επίπεδο καλλιτεχνικής ελευθερίας αν θυμηθούμε τα περυσινά επεισόδεια στο Χυτήριο. Ευχή μου είναι αυτή η κατάθεση ψυχής των νέων ηθοποιών, αυτή η εκτόνωση ακόμα και του θυμού, που πάρα πολλές φορές μας χρησιμεύει σε αυτό τον τόσο αφιλόξενο για τους καλλιτέχνες κόσμο, να βρίσκει πάντα την αναγνώριση που της αξίζει, και ιδίως αν πρόκειται για ομάδες που θέλουν να φέρουν το καινούργιο, που πειραματίζονται, κάνουν θέατρο για την ψυχή τους πρωτίστως, όπως έκανε άλλοτε ο Κάρολος Κουν, έστω σε συνεργασία με έμπειρους συναδέλφους θεατρολόγους, όπως είναι η Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, ή η αδελφή της Κατερίνα, που συνεργάζονται χρόνια με την Σοφία Βγενοπούλου στο εφηβικό θέατρο, παλεύουν όμως και για την δημόσια και δωρεάν παιδεία με τον τρόπο τους γιατί την υπηρετούν με μοναδικό μεράκι που μέχρι στιγμής μπορεί να λείπει σε όλους μας εν μέρει αλλά σίγουρα, κάποτε σε ένα τραπέζι, σε μια φιλική παρέα όλοι μας με όλους τους φίλους μας θα τα βρούμε γιατί πολύ απλά πρέπει να υπάρχει το κουτί της Πανδώρας. Το τελευταίο και πιο σημαντικό, που η Ρηνούλα έχασε, ήταν η ελπίδα.

Μία όχι και τόσο “παράλογη” θεατρική εκδοχή της παιδικής ηλικίας

“Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία”

Μία όχι και τόσο “παράλογη” θεατρική εκδοχή της παιδικής ηλικίας

Διάλεξη και συζήτηση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012, 18.00 μμ.

Ο Ροζέ Βιτράκ (1899-1952), υπερρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, πρόδρομος και προάγγελος του λεγόμενου Θεάτρου του Παραλόγου, έγραψε στα 1928 το αντισυμβατικό του θεατρικό έργο “Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία”, το οποίο παρουσιάστηκε σκηνικά μόλις το 1962 από τον Ζαν Ανούιγ.

Ο εννιάχρονος Βικτόρ παρουσιάζεται με έναν καλλιτεχνικά ασυμβίβαστο με το αστικό θέατρο τρόπο, όπως ασυμβίβαστη με το αστικό περιβάλλον της οικογένειάς του είναι και η προσωπικότητά του. Μόνο ίσως οι (ψευδο)αριστοτελικές ενότητες του τόπου και του χρόνου τηρούνται, εφόσον το ασυμβίβαστο παιδί εξαντλείται και χάνει τη μάχη με τον θάνατο, μέσα στο διαμέρισμα της οικογένειάς του και σε διάστημα λίγων ωρών, από τις 8 το βράδυ μέχρι και τα μεσάνυχτα της μέρας των γενεθλίων του - ίσως ένα ορόσημο, σε συμβολικό επίπεδο, του θανάτου του παιδιού μέσα του και της ανάδυσης μιας άλλης προσωπικότητας, που από την εφηβεία και εφεξής θα προσπαθεί, ενδεχομένως, διαρκώς, να προσαρμόζεται και να συμβιβάζεται με τον αστικό πολιτισμό και το αντίστοιχο περιβάλλον.

Με τη βοήθεια του υποψήφιου διδάκτορα θεατρολογίας και εκπαιδευτικού θεατρικής αγωγής, συνεργάτη του Εργαστηρίου, Σπύρου Πετρίτη, αλλά και των ταλαντούχων ηθοποιών Ηλία Βογιατζηδάκη και Νατάσας Παπανδρέου, οι οποίοι θα αποδώσουν για εμάς αποσπάσματα του έργου, θα προσεγγίσουμε το θέμα με βάση τα ερωτήματα:

• Πόσο αντισυμβατικό είναι τελικά αυτό το παιδί σε σχέση με την παιδική ηλικία εν γένει; 
• Πόσο υγιής είναι η αντίδρασή του στην προσαρμογή;
• Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε και όχι να αποκλείσουμε από την οικογένεια και το σχολείο την “παιδικότητα” του παιδιού, και τέλος 
• Πώς μπορούμε να κρατήσουμε μέσα μας αυτή τη μαγική παιδική δύναμη ως ενήλικοι;

E.ME.Π.Η, Ιωάννου Φιλήμονος 3 (πίσω από την αμερικανική πρεσβεία), τηλ. 211-4051903, www.childhood.gr

Εφηβικό θέατρο και άλλα τινά 2012-2013: Μία πρώτη καταγραφή

Αγαπητοί αναγνώστες,

Όπως έχετε καταλάβει η καταγραφή παραστάσεων δεν είναι από τις σταθερές επιδιώξεις μου σε αυτό το ιστολόγιο. Όμως δεν θα μπορούσα παρά να ασχοληθώ με το εφηβικό θέατρο, αυτό το νέο ζητούμενο που ήρθε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα κατ’ευθείαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και αφορά και την μαθητιώσα νεολαία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αφού υπάρχουν και παραστάσεις πρωινές για τις αντίστοιχες σχολικές μονάδες. Το τι είναι εφηβικό θέατρο θα έπρεπε να απασχολήσει τους θεατρολόγους γενικότερα σε επιστημονικό επίπεδο κάποια στιγμή, πάντως το σίγουρο είναι ότι πληθαίνουν οι σχετικές παραστάσεις, πράγμα που σημαίνει ότι σε αυτή την πρώτη καταγραφή μπορεί να υπάρχουν και ελλείψεις και ας με συγχωρέσετε. Επίσης είναι κοινή ομολογία των συντελεστών αυτών των παραστάσεων που επιβεβαιώνεται και από τους θεατές ότι το εφηβικό θέατρο έχει απεύθυνση και στους ενηλίκους. Και είναι φυσικό καθώς όπως πολύ σωστά επισημαίνεται και στην κινηματογραφική ταινία “American beauty” όταν είσαι στην εφηβεία κανείς δεν σου λέει ότι έτσι θα νιώθεις σε όλη σου τη ζωή πια!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την περιήγηση:

1.     Ελεύθερα ύδατα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση:

πληροφορίες εδώ http://www.sgt.gr/gr/programme/event/600.

Εξαιρετικό έργο σε σκηνοθεσία της πρώτης διδάξασας και πρωτοπόρας στον χώρο του εφηβικού θεάτρου, σκηνοθέτιδος αλλά και παιδοψυχιάτρου Σοφίας Βγενοπούλου. Το έργο αυτό γράφτηκε από τον Γιάννη Τσίρο ειδικά γι’αυτή την παράσταση και βάζει για πρώτη φορά για τα ελληνικά δεδομένα την πολιτική παράμετρο, ιδιαίτερα προσφιλή στους εφήβους. Είναι η μόνη εφετεινή εφηβική παράσταση που έχουμε ήδη δει και την συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

2.     Όρνιθες και Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας στο Θέατρο του Νέου Κόσμου:

πληροφορίες εδώ http://www.theatroneoukosmou.gr/.

Από τους πρωτεργάτες του Εφηβικού Θεάτρου και η πολυσχιδής Τζωρτίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός, σκηνοθέτις και εκπαιδευτικός, με το εξαιρετικό της ταλέντο και την ξεχωριστή της προσωπικότητα, προσαρμόζει και σκηνοθετεί τα κλασικά έργα για το εφηβικό και όχι μόνο κοινό. Εν αναμονή της πρεμιέρας του Ονείρου, της εύχομαι από εδώ καλή επιτυχία αν και είμαι σίγουρος ότι θα την έχει.

3.     Αυτός που λέει Ναι και αυτός που λέει Όχι στο Θέατρο Αλκμήνη:

πληροφορίες εδώ http://utopia.duth.gr/~sypapado.

Νεοεισερχόμενος στον χώρο του εφηβικού θεάτρου αλλά με μεγάλη θητεία στο θέατρο, την εκπαίδευση και την έρευνα, ο Σίμος Παπαδόπουλος καταπιάνεται με αυτά τα δυο έργα του μεγάλου Μπρεχτ σε μία ενιαία παράσταση. Δυστυχώς δεν την έχω δει, όμως είμαι σίγουρος ότι θα έχει επιτύχει το στόχο του. Όσοι τον γνωρίζουμε, γνωρίζουμε πόσο εξαιρετικός και πόσο ακαταπόνητος είναι σε ό,τι κάνει, αλλά και πόσο μετρημένος στα λόγια. Θεωρούμε βέβαιη την επιτυχία του.

4.     Χταποδάκια και άλλα διηγήματα στον πολυχώρο Bios:

πληροφορίες εδώ http://www.bios.gr/events/826/.

Η κατάταξη αυτής της παράστασης σε αυτή την κατηγορία πηγάζει από την διερώτησή μου: Αν μία παράσταση για εφήβους ταιριάζει και στους ενηλίκους, γιατί μια παράσταση για ενηλίκους να μην απευθυνθεί και στο εφηβικό κοινό; Όταν μια εξαιρετική καθηγήτρια φιλόλογος που είχα ως μαθητής στο Λύκειο μας πήγαινε θέατρο στον προωπικό της χρόνο, συνήθως Κυριακή απόγευμα, αυτό δεν ήταν εφηβικό θέατρο; Ειδικά αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι αυτή η παράσταση δραματοποιεί ορισμένα από τα “διαμάντια” της νεοελληνικής διηγηματογραφίας με τρόπο εξαιρετικό –τολμώ να πω- και με μοναδικό ταλέντο, πιστεύω ακράδαντα ότι πρόκειται για μια παράσταση που αξίζει να τη δουν οι έφηβοι μαθητές και πρώτα απ’ όλα οι καθηγητές τους, που έχουν ανάγκη να δουν πώς μπορούν και οι ίδιοι να ζωντανέψουν τις “χάρτινες υπάρξεις” της πεζογραφίας, όπως τις είχε χαρακτηρίσει ο Ρολάν Μπαρτ, και να δώσουν πνοή και ζωντάνια στο μάθημά τους ή να οργανώσουν μια πρωτότυπη και αξιοπρεπή “γιορτή”.  

 Καλή παρακολούθηση!

"Κότες και ψύλλοι" στο Θέατρο Εμπρός

Αγαπητό αναγνωστικό μου κοινό,

            Η αλήθεια είναι ότι δεν συνηθίζω να σας ενημερώνω για θεατρικές και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οπότε όταν το κάνω είναι πρόδηλο ότι υπάρχει κάποιος πολύ συγκεκριμένος και σημαντικός λόγος. Αν δεν υπήρχαν τέτοιοι λόγοι, λοιπόν, δεν θα έπαιρνα την απόφαση να γράψω και να δημοσιεύσω στο ιστολόγιό κου το παρόν άρθρο και να σας προτρέψω να παρακολουθήσετε κι εσείς την performance Κότες και ψύλλοι των ομάδων Nova Melancholia και MAG, που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη και ώρα 21.00 στον Επάνω Χώρο του πρώην εγκατειλημμένου και εδώ κι έναν χρόνο κατειλημμένου και πλήρως ενεργοποιημένου ιστορικού Θεάτρου Εμπρός, όσο ακόμα προλαβαίνετε, όσο παραμένει ανοιχτός αυτός ο “πνεύμονας” καλλιτεχνικής ελευθερίας στην καρδιά της πρωτεύουσας του ασθμαίνοντος ελληνικού κράτους, πριν δηλαδή να παραδοθεί κι αυτός στα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα. Για να βλέπουμε τελικά όλοι, τι είναι επί τέλους ή τι οφείλει να είναι ο θεατρικός πειραματισμός! Παράλληλα, σας καλώ να στηρίξετε με κάθε τρόπο τη λειτουργία του χώρου, και όσοι είστε εικαστικοί καλλιτέχνες να ανταποκριθείτε άμεσα στο κάλεσμα της ομάδας εικαστικών για την δημιουργία σχετικού εικαστικού project, με καταληκτική ημερομηνία αποστολής προτάσεων την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου στο e-mail visualartsempros@hotmail.com.

Πληροφορίες: http://kinisimavili.blogspot.gr/  

Τηλ. κρατήσεων για την παράσταση (απαραίτητο λόγω του μικρού αριθμού θέσεων και της μεγάλης ζήτησης): 6972730557.

Θεατρικό παιχνίδι....για γονείς!!!

Δελτίο Τύπου

Εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού για γονείς.

Αγαπητοί γονείς,

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Εργαστηρίου μελέτης της παιδικής ηλικίας οργανώνουμε μια πρωτότυπη δραστηριότητα για όσους από εσάς νιώθετε ακόμη παιδιά και οι ίδιοι!
Το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, από τις 12.00 – 15.00 θα πραγματοποιηθεί στον χώρο μας ένα εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού, όχι για παιδιά, αλλά για τους γονείς τους!

Περιληπτική περιγραφή του εργαστηρίου:

Είχατε ποτέ την απορία “τι είναι πια αυτό το θεατρικό παιχνίδι που κάνουν στα σχολεία”; Να λοιπόν η ευκαιρία να σας λυθεί! Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, για να μάθετε, θα πρέπει κι εσείς να κάνετε! Στο εργαστήριο αυτό λοιπόν, θα ξαναγίνουμε όλοι παιδιά, ή έστω θα (επαν)ανακαλύψουμε το παιδί μέσα μας. Μην ανησυχείτε γιατί δεν χρειάζεται καμία απολύτως εμπειρία στο θέατρο! Είναι όμως απαραίτητο να έχετε μαζί σας:
Ένα αγαπημένο σας αντικείμενο
Άνετα ρούχα
Την καλή σας διάθεση!


Για τυχόν διευκρινίσεις μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο τηλ. 211-4051903. Παρακαλούμε δηλώστε έγκαιρα τη συμμετοχή σας, καθώς οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Ποσό συμμετοχής για έναν γονέα: 15 ευρώ
Ποσό συμμετοχής και για τους δύο γονείς: 20 ευρώ



Βιογραφικό σημείωμα εμψυχωτή:



Ο Σπύρος Πετρίτης είναι εκπαιδευτικός και διδάσκει θεατρική αγωγή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων, και, παράλληλα, εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. Έχει παρουσιάσει εισηγήσεις σε συνέδρια, ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πρακτικά συνεδρίων, σε επιστημονικά και λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Την περίοδο 2007-2009 συμμετείχε στην ομάδα που υλοποίησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το ερευνητικό πρόγραμμα με θέμα: «Η εκπαίδευση των ηθοποιών στην Αθήνα (1834-1941)». Από τα θέματα που τον έχουν απασχολήσει επιστημονικά είναι η ένταξη του θεάτρου στην εκπαιδευτική πράξη, ενώ έχει επίσης υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός σε δομές διά βίου εκπαίδευσης και κατάρτισης. Είναι επίσης μέλος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και άλλων επιστημονικών και καλλιτεχνικών ενώσεων. Είναι δημιουργός του ιστολογίου spetrit.blogspot.com, από όπου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τις δραστηριότητές του.

--

Εργαστήρι μελέτης της παιδικής ηλικίας - www.childhood.gr - facebook - info@childhood.gr

7η διεθνής συνδιάσκεψη "θέατρο & εκπαίδευση: δεσμοί αλληλεγγύης" - Συμμετοχή μου με Εργαστήριο

Αγαπητοί φίλοι και λοιποί αναγνώστες,

Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (IDEA), πανεπιστημιακά τμήματα από την Ελλάδα και το εξωτερικό και άλλους επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς και καλλιτεχνικούς φορείς, διοργανώνει την

7Η ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ με τίτλο:

«Θέατρο & Εκπαίδευση: δεσμοί αλληλεγγύης»,

η οποία πρόκειται να διεξαχθεί από 23-25 Νοεμβρίου

στην Ελληνογαλλική Σχολή Ευγένιος Ντελακρουά,

Χλόης και Τρικάλων, Αγ. Παρασκευή.

Στη συνδιάσκεψη θα συμβάλω κι εγώ με ένα 3ωρο εργαστήριο που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο 24 Νοεμβρίου, ώρες από 15.15-18.15, υπό τον τίτλο:

 Στο σχολείο με τις καρτέλες του Προπ

Ακολουθεί σύντομη περιγραφή του εργαστηρίου:

Τα παιχνίδια με τις κάρτες, προσφιλής δραστηριότητα στα παιδιά, μπορούν όχι απλώς να εικονοποιούν ήδη υπάρχουσες ιστορίες αλλά και να αποτελούν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία καινούργιων, πρωτότυπων ιστοριών, προσφέροντας άπειρες δυνατότητες για την αξιοποίησή τους ως εκπαιδευτικού υλικού στη διδακτική πράξη, κατ’ εφαρμογή τόσο της αφηγηματικής όσο και της υπαρξιστικής θεωρίας. Στο προτεινόμενο εργαστήριο, αφού συνοψιστεί η σχετική θεωρία, θα παρουσιαστούν και θα εφαρμοστούν συγκεκριμένες τεχνικές μέσα από τις οποίες μπορούμε να δημιουργήσουμε ιστορίες στο σχολείο αξιοποιώντας τις κάρτες. Είναι ωστόσο αξιοσημείωτο πως ο ορίζοντας των δυνατοτήτων που προσφέρεται είναι απέραντος, αφού μας θυμίζει το απεριόριστο των δυνατοτήτων που μας παρέχουν γενικώς τα παιχνίδια με τα χαρτιά/κάρτες, με τη μεγάλη ιστορία τους, που χάνεται στα βάθη των αιώνων και βρίσκει άπειρες εφαρμογές μέχρι σήμερα. Επομένως στο εργαστήριό μας θα περιοριστούμε ενδεικτικά στην τεχνική της απεικόνισης και της γενικότερης αξιοποίησης των λειτουργιών του Προπ. Το εργαστήριο βασίζεται στην υπάρχουσα βιβλιογραφία καθώς και στην εμπειρία του εμψυχωτή από την αξιοποίηση των καρτών του Προπ κατά την εκπόνηση του πολιτιστικού προγράμματος με θέμα: “200 χρόνια μετά: Παίζοντας με τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ” με μαθητές του κατά το σχολικό έτος 2011-2012.

Απευθύνεται σε θεατρολόγους, σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, σε καλλιτέχνες και γενικότερα σε όσους ενδιαφέρονται για την τέχνη της επινόησης ιστοριών, χωρίς απαραίτητη προηγούμενη εμπειρία. Οπλιστείτε λοιπόν με φαντασία κι ελάτε να παίξουμε και να ταξιδέψουμε σε τόπους άγνωστους αλλά τόσο φιλόξενους.

Οι συμμετέχοντες πρέπει να έχουν μαζί τους: χαρτόνι, λίγοι μαρκαδόροι, ένα ψαλίδι και καλή διάθεση!

Σημείωση: οι εγγραφές στη Συνδιάσκεψη έχουν ήδη ξεκινήσει και το κόστος ανέρχεται σε 50 ευρώ για τα μέλη του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή του 2012 και σε 70 ευρώ για τα μη μέλη. Οι εγγραφές στη Συνδιάκεψη καθώς και η δήλωση των εργαστηρίων γίνεται αποκλειστικά μέσω της ιστοσελίδας του Δικτύου. Οι θέσεις στα εργαστήρια είναι περιορισμένες αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις για το δικό μου εργαστήριο, όπως μπορείτε να δείτε κι εσείς, υπάρχουν όμως και εργαστήρια που είναι ήδη πλήρη.

Πληροφορίες: 2110120322, κα Ελένη Μολύβα, καθημερινές 9.30πμ-2.30μμ
www.Theatroedu.gr, info@theatroedu.gr, conference2012@theatroedu.gr

Παρακαλώ ενημερώστε όποιον εσείς νομίζετε!

6ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΛΛΙΕΠΕΚ

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σε λίγες εβδομάδες πρόκειται να παρουσιάσω στο συνέδριο που αναφέρω στο θέμα αυτής της ανάρτησης το πολιτιστικό πρόγραμμα που υλοποίησα κατά το περυσινό σχολικό έτος στο σχολείο όπου υπηρετούσα. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Το συνέδριο διοργανώνεται από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (ΕΛΛ.Ι.Ε.Π.ΕΚ.) και σχετικές πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.elliepek.gr/gr_html/gr_home.html. 

Με χαρά να σας δω και να συζητήσουμε, αν βέβαια σας ενδιαφέρει το συνέδριο και φυσικά το θέμα που εγώ επέλεξα.

Με εκτίμηση.