«Αυθεντία» και ανήσυχοι πολίτες: Αναδημοσίευση από την Εποχή της Κυριακής

Το παρακάτω κείμενο αναδημοσιεύεται από την Εποχή της Κυριακής -7 Δεκεμβίου 2014:


«Αυθεντία» και ανήσυχοι πολίτες:
Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας και ο ρόλος της δημόσιας εκπαίδευσης σήμερα

Λίγες μέρες μετά τη φετινή επέτειο του λεγόμενου «όχι» –στην πραγματικότητα γαλλιστί «λοιπόν, είμαστε σε πόλεμο» του 1941–, η ριζοσπαστική αριστερή κίνηση Π. Φαλήρου, μαχόμενη αξιωματική αντιπολίτευση, οργάνωσε εκδήλωση με θέμα το ναζισμό και το φασισμό ιστορικά και την αναβίωσή τους σήμερα. Οι ομιλίες ήταν εξόχως ενδιαφέρουσες και ξεχώρισαν ο αγωνιστής του ΕΑΜ και πρόεδρος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, Στέλιος Ζαμάνος, ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστημίου, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, και η ψυχίατρος και ψυχοθεραπεύτρια Μαρία Διαλλινά.

Η κα Διαλλινά, προϊσταμένη διευθύντρια του Ψυχιατρικού Τμήματος Ενηλίκων στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γ. Γεννηματάς», έκανε μια έξοχη ανάλυση του φαινομένου του ρατσισμού και του εκφασισμού της κοινωνίας μας υπό τη σκοπιά της επιστήμης της, που ξεκινούσε από το ενδοψυχικό επίπεδο του κάθε προσώπου αλλά έβγαινε και προς τον Άλλο και την κοινωνία ολόκληρη, προτείνοντας ως «αντίδοτο» στην κρίση που μαζοποιεί τον άνθρωπο την επαγρύπνηση, ώστε να μη γίνει το κάθε ξεχωριστό άτομο από «ανθρώπινο υποκείμενο» Ρινόκερως -για να θυμηθούμε το γνωστό αντιφασιστικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο. Υπό την έννοια αυτή, σπανίζουν τέτοιες προσεγγίσεις και μόνο τελευταία άρχισε τόσο οργανωμένα να τις επιζητεί και να τις κατανοεί η ελληνική κοινωνία γενικά αλλά και ειδικότερα ένα μονολιθικό κομμάτι του ιδεολογικού χώρου της αριστεράς με ή χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, που αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί πως το άτομο έχει και προσωπικότητα/ατομικότητα πέρα από θέση στην κοινωνική διαστρωμάτωση —κάτι που έχει αποδειχτεί πως ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ εφόσον είναι γνωστός ο αγώνας της επιτροπής δικαιωμάτων, και όχι μόνο, προς αυτή την κατεύθυνση.

Αλλαγή στον τρόπο που δρούμε

Στην ίδια εκδήλωση, είχε προβληθεί, ως άτυπη εισαγωγή στο θέμα και σε συνδυασμό ίσως με την ομιλία της κας Διαλλινά, η ταινία μικρού μήκους του ιρανικής καταγωγής κινηματογραφιστή Μπαμπάκ Ανβαρί (σενάριο, σκηνοθεσία) «Two & Two», βρετανικής παραγωγής έτους 2010, η οποία προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους για το 2012 στα βραβεία BAFTA. Δυστυχώς η ταινία, αν και αναφέρεται στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, περιγράφει έναν κίνδυνο που ελλοχεύει σε κάθε εκπαιδευτική πράξη καθότι ο «παιδαγωγικός έρως» κάνει τους μαθητές να βλέπουν συχνά τους εκπαιδευτικούς ως αυθεντίες, κάτι ιδιαίτερο επικίνδυνο τόσο για εκείνους, όσο και για τα παιδιά, που έτσι δεν είναι πάντα σε θέση να οικοδομήσουν ένα ισχυρό Εγώ και κατόπιν να αμφισβητήσουν την οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και ιδιαίτερα όποια εξουσία απευθύνεται στο θυμικό των μαζών ή χρησιμοποιεί την οποιαδήποτε άλλης μορφής βία.
Η υφιστάμενη κατάσταση, λοιπόν, θα μπορούσε να βελτιωθεί με την αντιεξουσιαστική εκπαίδευση και την καλλιτεχνική παιδεία με μια γενναία χρηματοδότηση από το κράτος. Τέτοιες αλλαγές, όμως, δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν παρά μόνο με διαρθρωτικές αλλαγές, πρώτα και κύρια στον τρόπο που σκεπτόμαστε και δρούμε οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και κατόπιν στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ο τρόπος που σκεπτόμαστε και με τον οποίο διαχειριζόμαστε την παιδαγωγική σχέση που αναπτύσσεται όσον αφορά τη δική μας «αυθεντία» στο σχολικό πλαίσιο αλλά και ευρύτερα στην τοπική κοινωνία, αποκαλύπτει τι είδους άνθρωποι είμαστε, ποιά είναι τα ιδανικά και τα όριά μας αλλά και κατά πόσο μπορεί η εξουσία μιας αυθεντίας, είτε είναι δική μας είτε άλλου προσώπου, να δηλητηριάσει τις σχέσεις σε μια σχολική κοινότητα.
Σχετικής θεματολογίας είναι το περίφημο πείραμα υπακοής και υποταγής στην εξουσία/αυθεντία του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γιέιλ, Στάνλεϊ Μίλγκραμ. Αποτελείτο από μια σειρά πειραμάτων κοινωνικής ψυχολογίας που διενεργήθηκαν στον απόηχο του Γ’ Ράιχ και του Ολοκαυτώματος και με τα οποία μετρήθηκε η προθυμία του δείγματος να υπακούσει ένα πρόσωπο κύρους (εν προκειμένω τον επιστήμονα), όταν εκείνος τους ζητούσε να κάνουν πράγματα που δεν ήταν σύμφωνα με τη συνείδησή τους. Δυστυχώς, τα πειράματα έδειξαν ότι είναι δυνατόν εκατομμύρια άνθρωποι να παραβιάζουν τις «ανθρωπιστικές» αρχές τους, απλά και μόνο με το πρόσχημα πως ακολουθούν εντολές. Ωστόσο, η ελπίδα δεν πεθαίνει εφόσον το 5% του δείγματος αποχώρησε αρνούμενο εξαρχής να συμμετέχει σε ένα τέτοιο πείραμα. Αυτό το δεδομένο μας θυμίζει το ρητό του μεγάλου ποιητή και αγωνιστή Πάμπλο Νερούντα: «Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την άνοιξη να ’ρθει».

Το βίωμα της βίας

Εν τω μεταξύ, μεσολάβησε το βίωμα της απρόκλητης και απροκάλυπτης αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, και στην πρόσφατη πορεία της 17ης Νοέμβρη, αλλά και της εγκληματικής αδιαφορίας μεγάλου μέρους των συμπολιτών μας απέναντι σε αυτό το φαινόμενο. Το ερώτημα τελικά είναι αν τα ταπεινά ένστικτα του ανθρώπου είναι τόσο ισχυρά, ώστε να αποδυναμώνεται κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης μιας διαφορετικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς στον κάθε λαό ή αν μια γενικευμένη αντιεξουσιαστική αγωγή στο σχολείο και την οικογένεια θα μπορούσαν να συνδιαμορφώσουν γόνιμα ελεύθερους και άρα υπεύθυνους και «ανήσυχους» πολίτες -καθώς όπως είπε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, «μόνο όποιος κινείται μπορεί να αντιληφθεί τις αόρατες αλυσίδες με τις οποίες είναι δεμένος»-, με αλληλεγγύη μεταξύ τους και άμεση εμπλοκή σε μια πολιτική που σήμερα εφαρμόζεται για εμάς χωρίς εμάς και η οποία καθόλου δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας.

Μπορείτε να δείτε την ταινία «Two & Two» στον ακόλουθο σύνδεσμο: www.youtube.com/watch?v=4OPCBnqj3Xs. Ως προς την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, κάθε Σάββατο, 5-8μ.μ., πραγματοποιείται ανοιχτή συνάντηση για το συντονισμό της δράσης όλων των ενδιαφερομένων απέναντι στη συνεχιζόμενη αυτή πρόκληση στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός. Περισσότερα εδώ: embros.gr.
Το παρόν κείμενο, στον απόηχο του αγώνα του Νίκου Ρωμανού για τα δίκαια αιτήματά του, αφιερώνεται σε όλα τα ελεύθερα πνεύματα που τον στηρίζουν.

Σπύρος Πετρίτης
θεατρολόγος - εκπαιδευτικός

Πηγή: http://www.epohi.gr/portal/koinonia/18252-afthentia-kai-anisyxoi-polites

Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Την περασμένη Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014, γιορτάστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο η μέρα για το θέατρο στην εκπαίδευση, σε μια περίοδο κρίσης κατά την οποία η αισθητική αγωγή γενικώς βάλλεται στην Ελλάδα ως μια επικίνδυνη πολυτέλεια, καθώς ο νεοσυντηρητισμός που επικρατεί αναγνωρίζει χρησιμοθηρικά -και μόνο, χωρίς δηλαδή πραγματικά να αναγνωρίζεται και η δική τους ύψιστη σημασία- κυρίως το γλωσσικό μάθημα και τα μαθηματικά (ατύπως γνωστά και ως βασικά μαθήματα αν και δεν υπάρχει κανένα σχολικό αναλυτικό πρόγραμμα, νόμος ή εγκύκλιος που να αναφέρει κάτι τέτοιο), ή μαθήματα όπως οι ξένες γλώσσες και οι ΤΠΕ, που ενισχύουν από νωρίς ένα υποτιθέμενα "πλούσιο" και επαρκές μελλοντικά επαγγελματικό βιογραφικό σημείωμα. Αξίζει να σημειωθεί πως στις ΗΠΑ, όπου ακολουθήθηκε για ένα μεγάλο διάστημα ένα ανάλογο εκπαιδευτικό σύστημα με το σύνθημα "no child left behind" η προσπάθεια αυτή είχε τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: Κι ενώ οι ίδιοι άνθρωποι που εμπνεύστηκαν το πρόγραμμα υπό το σύνθημα "no child left behind" έχουν ζητήσει συγγνώμη από τον αμερικανικό λαό, καθώς και από τα παιδιά κυρίως χαμηλής επίδοσης και κοινωνικο-οικονομικού status που μόνο μπροστά δεν πήγαν, οι μαθητές στην Ελλάδα έδειξαν με τον πιο αδιάψευστο τρόπο την δική τους γνώμη, που όταν δεν αγνοείται μας δίνει πάντα ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό λοιπόν που ίσως ενοχλεί σε καθαρά πολιτικό και όχι παιδαγωγικό επίπεδο όταν δίνεται σε ένα σχολείο προβάδισμα στην τέχνη, δεν είναι τίποτε άλλο από το γεγονός πως η τέχνη δεν είναι ούτε ποτέ μπορεί να αποδειχτεί πραγματικά "χρήσιμη". Μπορεί ωστόσο υπό προϋποθέσεις να είναι ωφέλιμη, πέρα από τερπνή, διασκεδαστική κι ευχάριστη. Ο τρόπος που μπορεί να ωφελήσει όμως κάποιον οποιασδήποτε ηλικίας άνθρωπο δεν είναι ποτέ προφανής, ενώ ακόμα και σε περιπτώσεις όπως είναι η παιδαγωγική της χρήση δεν μπορούμε ποτέ να μιλήσουμε πραγματικά για αισθητική αγωγή και καλλιτεχνική παιδεία αν το θέατρο πχ έχει καταστεί "εργαλείο", όταν μιλάμε πια όχι για την τέχνη με την αισθητική σημασία του όρου αλλά για την τέχνη με την έννοια που πχ ο ξυλουργός ή κάποιος άλλος τεχνίτης ασκεί την δική του "χρήσιμη" τέχνη.  Για αυτό τον λόγο και ο πολυτάλαντος Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και κινηματογραφιστής Ζαν Κοκτώ (1889-1963) είπε παραδοξολογώντας: «Η Ποίηση είναι απαραίτητη – μόνο ας ήξερα γιατί». Με αυτό το χαριτωμένο επίγραμμα συνόψισε ο Κοκτώ την αναγκαιότητα της τέχνης αλλά και το οξύμωρο του αντι-χρησιμοθηρικού της ρόλου στον όψιμο αστικό κόσμο.

Στην Ελλάδα, οι εορταστικές εκδηλώσεις για την παγκόσμια ημέρα για το θέατρο στην εκπαίδευση συντονίστηκαν από το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, μέλος του Ευρωπαϊκού τμήματος του Παγκόσμιου Οργανισμού για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (δείτε εδώ την σχετική διακήρυξη: http://www.theatroedu.gr/Portals/38/main/images/stories/files/Arthra/2010%20IDEA-EUROPE%20CommonDeclarationAthens%20.pdf), το οποίο μεταξύ άλλων πραγματοποίησε ημερίδα στην Αθήνα στις 22 και διημερίδα στην Θεσσαλονίκη στις 28-29 Νοεμβρίου. Παράλληλα, πρόσκληση εστάλη από το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε όλα τα σχολεία, καθώς και στα μέλη του, που είναι μεταξύ άλλων και εκπαιδευτικοί θεατρικής αγωγής στην δημόσια δημοτική εκπαίδευση. Στο ένα από τα δύο Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία με ΕΑΕΠ, όπου υπηρετώ, με αφορμή το μάθημα για την συμβολική χρήση των αντικειμένων στις σελ. 20-21 ("περιοχή του μαγικού κόσμου") από το βιβλίο μαθητή της Θεατρικής Αγωγής των Ε'-Στ' τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, οργανώσαμε με τους μαθητές του τμήματος Ε2' διαγωνισμό/παιχνίδι δημιουργικής σκέψης σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα με την χρήση μιάς κόλλας χαρτιού Α4 που δινόταν στους μαθητές ανά τμήμα. Νικητές αναδείχτηκαν όσοι μαθητές/τριες είχαν τις περισσότερες ιδέες και τις έδειξαν με την χρήση του χαρτιού. Δόθηκαν αναμνηστικές κάρτες ως βραβεία και μια αφίσσα ως βραβείο για το τμήμα Ε2' αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων στην αίθουσα διδασκαλίας. Σύνδεσμος για τα βιβλία της Θεατρικής Αγωγής στο Δημοτικό Σχολείο: http://www.pi-schools.gr/content/index.php?lesson_id=26&ep=412

Unlimited Access: Πρόσβαση άνευ ορίων

Εξ αφορμής της μεθαυριανής παγκόσμιας ημέρας για τα άτομα με αναπηρίες, σας ενημερώνω για το ενδιαφέρον πρόγραμμα Unlimited Access (Πρόσβαση άνευ ορίων) με δράσεις και εργαστήρια για ανθρώπους με & χωρίς αναπηρία, που πραγματοποιούνται στο διάστημα από τον Ιανουάριο του 2014 έως και τον Φεβρουάριο του 2015 στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης, με συντονιστή το Βρετανικό Συμβούλιο.

Με αφορμή το Unlimited Festival που οργανώθηκε το 2012 στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας στο Λονδίνο και με πρωτοβουλία του British Council, UK (http://www.britishcouncil.gr/), τέσσερις φορείς ενώνουν τις δυνάμεις τους για να υλοποιήσουν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα. Το Unlimited Access (Πρόσβαση άνευ ορίων) πραγματοποιείται από το καλοκαίρι του 2013 σε τέσσερις χώρες (Μεγάλη Βρετανία, Πορτογαλία, Κροατία και Ελλάδα). Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του, το Unlimited Access (Πρόσβαση άνευ ορίων)  προσβλέπει στην ανάπτυξη βέλτιστων πρακτικών στην ανάθεση, τη δημιουργία και την προβολή παραστάσεων παραστατικών τεχνών που εμπλέκουν ανθρώπους με αναπηρία.

Το πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου θα συσταθεί και μια μεικτή ομάδα ατόμων με & χωρίς αναπηρία που θα συνεργαστεί με νέους χορογράφους για την παραγωγή νέων έργων, προβλέπεται επίσης η διεξαγωγή επιμέρους φεστιβάλ  παραστατικών τεχνών ανά χώρα, που θα καταλήξουν σε ένα διεθνές Φεστιβάλ το Φεβρουάριο του 2015. Περισσότερα στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1458



Σημαντικό είναι να τονίσουμε στους μαθητές μας πως τουλάχιστον στον σύγχρονο χορό, το χοροθέατρο και το σωματικό θέατρο, όπως εξελίχθηκε από τον 20ό αιώνα και εξής, δεν ισχύουν οι αυστηροί περιορισμοί στην αρτιμέλεια και την γενικότερη σωματική διάπλαση που ίσχυαν στον κλασικό χορό (μπαλέτο) για τους καλλιτέχνες και ότι γενικότερα όλοι οι άνθρωποι μπορούν να χορέψουν, αρκεί να το θέλουν και παρά τον οποιονδήποτε περιορισμό λόγω σωματικής διάπλασης ή εξ αιτίας της οποιασδήποτε μορφής αναπηρίας.

Δείτε μια ενδεικτική παρουσίαση για αυτό το θέμα και μια λεπτομερέστερη ενημέρωση για το πρόγραμμα Unlimited Access καθώς και για την πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους: "The Cost of Living" (2004) από την ομάδα DV8 Physical Theatre -η οποία συμπεριλαμβάνεται στην παρουσίαση- εδώ: http://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/unlimited-access

Σημείωση: Τη σαιζόν 2014-15, εκτός από το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Unlimited Access, με το οποίο ολοκληρώνεται το σχετικό πρόγραμμα τον Φεβρουάριο του 2015, η Στέγη θα διοργανώσει μία ακόμη δημόσια συζήτηση, η οποία θα εστιάσει αυτή τη φορά σε θέματα αισθητικής και δημιουργικής πρακτικής, την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα από 19:00-21:00.

Είσοδος ελεύθερη με δελτία εισόδου. Η διανομή των δελτίων θα ξεκινήσει μια ώρα πριν την εκδήλωση και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1880

Silent Night.... Έκθεση φωτογραφίας με δράση της Ευγενίας Παπαγεωργίου

Αγαπητοί αναγνώστες, 

Σας ενημερώνω για την επικείμενη εκδήλωση της φίλης Ευγενίας Παπαγεωργίου, η οποία θα λάβει χώρα στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο "Εμπρός". Ελπίζω να είστε κι εσείς εκεί, όπως θα είμαι εγώ, όχι μόνο για να στηρίξουμε το Θέατρο αυτό αλλά ειδικότερα και την συγκεκριμένη εκδήλωση αυτής της νέας και πολλά υποσχόμενης καλλιτέχνιδος που χωρίς ίχνος έπαρσης, προσπαθεί να βρει την καλλιτεχνική της έκφραση σε ένα μη συμβατό με το σύστημα πλαίσιο, επιλέγοντας έναν τέτοιο χώρο αλλά και καλώντας μας να αλληλεπιδράσουμε με το έργο της και να της δώσουμε την απαραίτητη για την συνέχιση της προσπάθειάς της ανατροφοδότηση. 

Ακολουθεί το σχετικό Δελτίο Τύπου:

Silent Night....

Δύο οικογένειες...

Ένα έγκλημα....

Μια εκδίκηση....

Η αλήθεια θα είναι ανανάμεσά σας....

ΕΛΆΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ....

Το καλοκαίρι του 1933 η οικογένεια Σάιλεν υποδέχεται στην έπαυλη της την οικογένεια Νάιτ.

Οι δύο οικογένειες γνωρίζονταν περίπου τα τελευταία εφτά χρόνια.

Εκείνο το βράδυ πριν το μοιραίο έγκλημα, η Τρίσια Αλεξαντρίν Νάιτ βρισκόταν στην κουζίνα, έφτιαχνε το αγαπημένο της τσάι. Ο Ντέιβιντ Σμίθ Σάιλενς άνοιγε την πόρτα της έπαυλης, ενώ η γυναίκα του Λόρνα Σάιλενς νανούριζε το μόλις δέκα μηνών κοριτσάκι τους στο παιδικό δωμάτιο, καθώς στο σαλόνι καθόταν και κοίταγε ανυπόμονα το ρολόι του ο Τσάσπερ Νάιτ.

Είχαν μείνει μόνο 15' μέχρι το τέλος.....

.....

Ποιος επέζησε; Ποιος έσωσε ποιόν; Ποιος πήρε εκδίκηση...

22-11-14 το μυστήριο θα λυθεί τότε.....Στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, Ρήγα Παλαμήδη 2 Ψυρρή

Σας περιμένουμε....

*έκθεση φωτογραφίας με δράση της Ευγενίας Παπαγεωργίου....*

Συμμετέχουν:

~Στέλλα Καλογήρου

~Ελευθερία Λιθαδιώτη

~Άγγελος Σπάροου

~Γιώργος Τορρώσης

~Ιωάννης Πασχαλίδης

~Αγγελική Κυρίτση

~~~ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ~~~

Προωθητικό video: Silence Night

Κινητήρας Σ - Μάθημα συγγραφής στον Κινητήρα με τον Χρήστο Πολυμενάκο

Π. Φάληρο, Παρασκευή 19 Σεπτέμβρη 2014,
Λίγο πριν από τις 5.00 το πρωί ενθυμούμενος το πρώτο για αυτή την σαιζόν μάθημα Κινητήρας Σ του Χρήστου Πολυμενάκου, που έγινε πριν από μια εβδομάδα ακριβώς στο Κινητήρας Studio. Περισσότερα εδώ: http://kinitiras.com/v2/gr/gre/homepage.html
κι εδώ: https://www.facebook.com/kinitirastudio

UPDATE, Ιανουάριος 2015: 

Κινητήρας Σ - Για μια καινούρια αρχή!

Συγγραφή, για κάθε λάτρη των λέξεων και όχι μόνο, με τον Χρήστο Πολυμενάκο και καλεσμένους τον Αντώνη Γαλέο (GR), την Μαρία Α. Ιωάννου (CY), την Camilla Nelson (UK) κ.ά.

Η συγγραφή είναι παντού στη ζωή και το έργο μας. Κινητήρας Σ σημαίνει βρίσκω το δικό μου τρόπο να εκφράζομαι μέσα από τις λέξεις και χτίζω την προσωπική μου μέθοδο, ενώ γνωρίζω τις πιο σύγχρονες τεχνικές συγγραφής στο διεθνή χώρο.
Η αρχή, η ιστορία, η φόρμα και η δομή της, το ύφος και η δραματουργία, οι χαρακτήρες και οι ρόλοι τους, καθώς επίσης η φύση και το σώμα ως πηγές έμπνευσης και συγγραφικά εργαλεία είναι τα αντικείμενα που θα εξερευνήσουμε φέτος. Στο πρώτο μέρος εμπλουτίζουμε την εργαλειοθήκη μας και στο δεύτερο βουτάμε στη δημιουργία και την υποστήριξη των έργων.
Δημιουργική και θεατρική γραφή, ποίηση, κλασσική και σύγχρονη μορφή, παραδοσιακά και σύγχρονα μέσα γίνονται μέρος του παιχνιδιού με τις λέξεις υπό το πρίσμα του performance writing και ειδικότερα της μεθοδολογίας body/word (σώμα/λέξη). Μετά από χρόνια επιτυχημένης εφαρμογής του body/word στη δημιουργία έργων και τη διδασκαλία συγγραφής στην Αγγλία, τη Σλοβενία, την Κύπρο, τη Φινλανδία και σύντομα εργαστήρια στον Κινητήρα, φέτος χάρη στο Κινητήρας Σ θα είναι στη διάθεση μας για ένα χρόνο!
Επιπλέον, νέοι και καταξιωμένοι στα αντικείμενα τους επαγγελματίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα μοιραστούν τη δική τους γνώση, καλεσμένοι στο συγγραφικό μας πάρτι.
-Αν η αρχή είναι μισή αρχοντιά…
-Μια ιστορία / Ένα ταξίδι
-Τον χαρακτήρα μου τον φτιάξανε τα έργα μου
-Συγγραφή, φυσικά!
-Το τέλος είναι η δημιουργία
Tο τέλος της χρονιάς θα μας βρει με προσωπικά έργα, εξατομικευμένες μεθοδολογίες και ένα συλλογικό δημιούργημα με θέμα «Για μια καινούρια αρχή!».
Το μάθημα είναι ανοιχτό στον καθένα και την καθεμία που θέλει να τολμήσει μια νέα αρχή. Θέλεις να εξελίξεις και να μοιραστείς τη συγγραφική σου τρέλα και μέθοδο με ανθρώπους από τελείως διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, ηλικίες και κοινωνικούς ρόλους, ανεξάρτητα από την προηγούμενη εμπειρία σας στη συγγραφή; Ο Κινητήρας Σ είναι ένας τρόπος να ξαναγίνει η καθημερινότητα σου ένα μαγευτικό ταξίδι.
Αν, πάλι, αυτό που αναζητάς είναι η εξέλιξη του έργου σου στο πλαίσιο ατομικών συναντήσεων, μη διστάσεις να μας το ζητήσεις!
Ο Χρήστος Πολυμενάκος είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης «Διομήδης Φωτιάδης» (1997) και κάτοχος MA στο Performance Writing (2010) από το ιστορικό πανεπιστήμιο Dartington College of Arts. Έχει εργαστεί ως δημιουργός, ερμηνευτής, ερευνητής, εκπαιδευτικός, καλλιτεχνικός διευθυντής και σχεδιαστής εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Έργα και σεμινάριά του έχουν παρουσιαστεί σε Εθνικά και Περιφερειακά Θέατρα, Ιδρύματα Σύγχρονης Τέχνης, Διεθνή Φεστιβάλ και ανεξάρτητες διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ερευνά τη σχέση σώματος και λέξης (body/word) και μέρος της εκπαιδευτικής μεθοδολογίας του εκδόθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Writing PAD / Intellect Books στη Μεγάλη Βρετανία τον Ιούνιο του 2014. Είναι μέλος της ομάδας του Κινητήρα από το 1995.
Ο Αντώνης Γαλέος (Ελλάδα) είναι σκηνοθέτης, μεταφραστής, δραματουργός, καθηγητής υποκριτικής, κάτοχος BA σε Ελληνική και Αγγλική Φιλολογία, MA σε Λογοτεχνική Θεωρία, MA σε σκηνοθεσία θεάτρου και υποψήφιος Διδάκτορας με ερευνητικό θέμα Ρητορική Υποκριτική.
Η Μαρία Α. Ιωάννου (Κύπρος) είναι βραβευμένη συγγραφέας και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής και λογοτεχνίας.
Η Camilla Nelson (UK) είναι ποιήτρια, text-artist και ερευνήτρια. Είναι ιδρύτρια και καλλιτεχνική επιμελήτρια του εκδοτικού οίκου Singing Apple Press, κάτοχος PhD Performance Writing και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ποίησης στο Cardiff Metroplitan University.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ: από 27/2 έως και 3/4/2015, κάθε Παρασκευή 19.00-21.00 (κόστος: 50 €)
Δεν είναι υποχρεωτικό να έχει παρακολουθήσει κάποιος τις προηγούμενες συναντήσεις.

Φεστιβάλ εν Δουργουτίω

Προς ενημέρωσή σας!

Θα γίνει ένα πολύ ενδιαφέρον φεστιβάλ, στις 27-28 Σεπτέμβρη στην Αθήνα. Το φεστιβάλ αυτό θα εγκαινιάσει επισήμως το νέο καλλιτεχνικό project της εξαιρετικής θεατρικής ομάδας Όχι παίζουμε με επί κεφαλής τον σκηνοθέτη Γιώργο Σαχίνη, που εδώ και αρκετά χρόνια είναι η μοναδική, από όσο γνωρίζω, θεατρική ομάδα που ασχολείται με αυτό που η ομάδα ονομάζει τα "φαντάσματα" του αστικού πολιτισμού της πόλης μας.

Το επικοινωνώ εφόσον συμμετέχω κιόλας αρχίζοντας με ένα εργαστήριο θεατρικού παιχνιδιού στο εν λόγω φεστιβάλ για τα παιδιά του Δουργουτίου και όχι μόνο, με αφορμή τα παραμύθια των Μικρασιατών προσφύγων, που τα έφεραν μαζί τους από τον τόπο προέλευσής τους δημιουργώντας παράλληλα τις προσφυγουπόλεις τους στην Αθήνα, μεταξύ των οποίων κι εκείνη του Δουργουτίου, στον σημερινό Νέο Κόσμο.

Ελπίζω εφόσον έρθετε εσείς αλλά και τα παιδιά σας να περάσετε τέλεια! Θα ακολουθήσει το πολύμηνο καλλιτεχνικό procect με θέμα το Δουργούτι, αυτή την ελάχιστα γνωστή συνοικία της πόλης μας με τον τεράστιο όμως πολιτισμικό και ιστορικό πλούτο, το οποίο θα κλείσει το καλοκαίρι του 2015 εορταστικά με την παράσταση που θα έχει ετοιμάσει η ομάδα.

Περισσότερα εδώ: http://dourgouti.gr/

Διεκδικήσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς σε έναν συντηρητικό αλλά όχι “χαμένο” Δήμο των νοτίων προαστείων της Αθήνας

Σκέψεις και πρώτα θέματα, διεκδικήσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς μετά τον αγώνα στις δημοτικές εκλογές, σε έναν συντηρητικό αλλά όχι “χαμένο” Δήμο των νοτίων προαστείων της Αθήνας.

Του Σπύρου Πετρίτη, Θεατρολόγου και εκπαιδευτικού,

Υπ. Δρ Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ.

Βρισκόμαστε αρκετό καιρό πλέον μετά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις και ως συμμετέχων στο ψηφοδέλτιο που παρουσίασε η δημοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Κίνηση του Π.Φαλήρου θα ήθελα να μοιραστώ με το αναγνωστικό κοινό του παρόντος προσωπικού ιστολογίου ορισμένες σκέψεις που αφορούν στην τοπική αυτοδιοίκηση στα νότια προάστεια της Αθήνας εν γένει, αλλά και τον πολιτισμό ως το “κερασάκι στην τούρτα”, που όμως ως συνήθως αντιμετωπίζεται με απίστευτη προχειρότητα που τα τελευταία χρόνια ένεκα της κρίσης έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής. Πρώτο μέλημά μου θα είναι η προώθηση του πολιτισμού ως απάντηση και αντίδοτο στη ναζιστική πρόκληση στον Δήμο μας, όπου πέρυσι έπρεπε να έχουμε και παρ’ ολίγον θύμα, μαθητή γυμνασίου της Αμφιθέας, για να κάνει την πιο ανώδυνη πολιτικά δήλωση ο τέως και νυν Δήμαρχός μας, άσχετα αν στο δικαστήριο, η πρόσφατη απόφαση του οποίου ήταν μια αρκετά μεγάλη νίκη στον αντιφασιστικό αγώνα, αποκαλύφθηκαν τα πλείστα όσα για την διασύνδεση του δράστη αλλά κι ενός συνταξιούχου πλέον εκπαιδευτικού στο εν λόγω σχολείο, με την φασιστική και εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Το καίριο ερώτημα δεν είναι τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά ώστε να τα πάει καλύτερα στο εκλογικό αποτέλεσμα η ριζοσπαστική αριστερά είτε συνολικά στην χώρα μας είτε στον Δήμο Π.Φαλήρου συγκεκριμένα. Το ερώτημα είναι: Ξεκινώντας από το επίπεδο του οποιουδήποτε Δήμου, όπου δυστυχώς είδαμε όλοι να παίζεται εκ νέου γενικότερα το ίδιο άθλιο μικροπολιτικό παιχνίδι που μας βρίσκει αντίθετους, μπορούμε άμεσα να σταματήσουμε την εσωστρέφειά μας χωρίς όμως να χάσουμε την ιδεολογία μας, τον τρόπο σκέψης και την αναστοχαστική διάθεση, τις μεταξύ μας συζητήσεις και συνδιασκέψεις; Μπορούμε να βγούμε και να μιλήσουμε για τα προβλήματα των δημοτών χωρίς να αναμένουμε την επόμενη προεκλογική περίοδο; Μπορούμε να ενισχύσουμε τις πρωτοβουλίες πολιτών ανά γειτονιά χωρίς να θεωρηθεί ότι το κάνουμε με πατερναλιστική διάθεση, παρά αντίθετα να φανεί πως επιθυμούμε να συμμετέχουμε σε μια ζύμωση ιδεών που να προωθεί μία άλλη πολιτική κουλτούρα που θέλει τον κόσμο σκεπτόμενο και όχι πρόβατο επί σφαγή στον βωμό των μεγάλων και διεθνών ιδιωτικών συμφερόντων που υπηρετούν η απονομιμοποιημένη στην συνείδηση του προοδευτικού τουλάχιστον κόσμου συγκυβέρνηση της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της τυπικά εθνικής μας κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που δρα ως φερέφωνο των παραπάνω διεθνών οργανισμών; Αν τα κάνουμε όλα αυτά, αν τα προσπαθήσουμε, τότε σίγουρα θα ανεβάσουμε αβίαστα και το εκλογικό μας ποσοστό.

Το θέμα αυτό είναι όμως τεράστιο αλλά και πολύ δύσκολο όταν τα κυρίαρχα αστικά τηλεοπτικά δίκτυα προσπαθούν με “νύχια και με δόντια” να μην βγει κανένα “πρόβατο” από το μαντρί, όταν λασπολογείται ο ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις, όταν ο αναρχικός χώρος παρουσιάζεται ως μια παρέα από “μπαχαλάκηδες”, περίπου όπως οι χούλιγκαν που “τα σπάνε” όταν χάνει η ομάδα τους, ή όταν στον ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα ως αξιωματική αντιπολίτευση δίνεται ελάχιστος τηλεοπτικός χρόνος με πολλές αντίθετες φωνές να ακούγονται παράλληλα, να διακόπτουν με άθλιο τρόπο, να περνούν από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς κανένα ουσιαστικό επιχείρημα και για να συσκοτίσουν το τοπίο. Ως κάτοικος και δημότης του Π.Φαλήρου και συμμετέχοντας από την προεκλογική περίοδο που πέρασε στην Ριζοσπαστική Αριστερή Κίνηση στον Δήμο αυτό με επί κεφαλής τον Κώστα Μερκουράκη, επιπλέον έχοντας ιδιαίτερη ευαισθησία στα οικολογικά θέματα από την οπτική της ριζοσπαστικής αριστεράς, έχω πάρα πολλούς λόγους λοιπόν να επιθυμώ αυτή την “απεξάρτηση” των συνειδήσεων από αυτό το ευρύτερο σύστημα που ξεκινώντας από τα μεγάλα διεθνή οικονομικά συμφέροντα και περνώντας από την εθνική μας κυβέρνηση-μαριονέτα καταλήγει στο δήθεν μεγαλοαστικό life style των παραλιακών κέντρων που προωθείται στην ουσία ως μια άλλη πολιτική άποψη από την TV. Από αυτή την άποψη θέλω να επιστήσω την προσοχή όλων, μηδενός εξαιρουμένου, καθώς τους επόμενους μήνες θα πρέπει να δώσουμε όλοι μαζί μία μεγάλη μάχη για να παραμείνει το φυσικό αγαθό της θάλασσας του παράκτιου αττικού μετώπου προσβάσιμο από όλους μας για ελεύθερη, δημόσια χρήση. Παράλληλα όμως, υπάρχουν και άλλα πολλά θέματα που “τρέχουν” και η αλήθεια είναι πως, όπως και οι Δήμοι και το κράτος γενικότερα δεν διακόπτουν την λειτουργία τους κατά τους θερινούς μήνες, έτσι κι εμείς δεν θα πρέπει να ανακόψουμε την αγωνιστικότητά μας, παρά αντίθετα να αγωνιστούμε ίσως και περισσότερο από τον χειμώνα και να προσφέρουμε το έργο το οποίο μας έχουν εμπιστευτεί οι συνδημότες μας.

Ένα από αυτά τα θέματα λοιπόν, είναι η εδώ και πολλά χρόνια σε κάποιους Δήμους (με προεξάρχοντα ίσως αυτόν του Π.Φαλήρου), και προοδευτικά σε όλο και περισσότερους, ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρείες –πρόσφατα εναλλακτικά και ΜΚΟ- του έργου της θερινής δημιουργικής απασχόλησης (μαθήματα-φύλαξη) νηπίων και παιδιών ηλικίας δημοτικού σχολείου της περιφέρειας του εκάστοτε Δήμου στις σχολικές μονάδες των Δήμων αυτών. Λίγο πριν λήξει το αμέσως προηγούμενο σχολικό έτος κι ενώ σκεφτόμουν τι να γράψω στο κείμενο αυτό, είδα σε περίοπτο σημείο στη συμβολή των Λεωφόρων Αμφιθέας και Αγίας Βαρβάρας στο Π.Φάληρο, αναρτημένη αφίσα που πληροφορούσε με τις ελάχιστες δυνατές λεπτομέρειες τους γονείς των μικρών αυτών μαθητών για την δυνατότητα εγγραφής τους σε αυτό το θερινό πρόγραμμα. Τι συμβαίνει όμως ακριβώς; Γιατί αποκρύπτονται από τους γονείς και γενικότερα τους δημότες οι πραγματικές συνθήκες εργασίας και ποιό είναι το ιστορικό; Αρχικά αυτό το έργο το υλοποιούσαν κανονικά πολλοί Δήμοι, που χωρίς παρέμβαση από ιδιώτες και ακολουθώντας το παράδειγμα του Υπουργείου Παιδείας που καθιέρωσε το Ολοήμερο Σχολείο, απευθύνοντάς το κυρίως σε παιδιά εργαζόμενων και καλύπτοντας έτσι κοινωνικές ανάγκες, προέβαιναν (ή και ακόμη προβαίνουν ορισμένοι που δεν προβαίνουν σε ανάθεση έργου σε εταιρείες) σε προσλήψεις εκπαιδευτικού κυρίως προσωπικού με ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου. Όλα αυτά όμως έγιναν σύντομα παρελθόν, καθώς το καθεστώς του “ενοικιαζόμενου” εργαζόμενου καλά κρατεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια και στον τομέα των ΟΤΑ, ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως προβληματικός και προ μνημονίων και “κρίσης”, όταν κατά τα άλλα ζούσαμε στην δήθεν ευημερούσα οικονομία της πλαστής ευμάρειας. Όταν έγινε η δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, λίγοι ήξεραν ή ανέφεραν πως με το ίδιο ακριβώς καθεστώς απασχολούνταν στους Δήμους εκπαιδευτικό προσωπικό κατά το καλοκαίρι και το θέμα είναι ελάχιστα γνωστό ακόμη και σήμερα, ανάμεσα στους συνδικαλιστές της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόσφατα όμως, με τα κοινωφελή προγράμματα άρχισαν να εισέρχονται στην εκπαίδευση και να απασχολούνται κατά τον χειμώνα στα σχολεία με πεντάμηνες συμβάσεις και άθλιες αποδοχές, σχεδόν ανύπαρκτα δικαιώματα, και άλλοι εργαζόμενοι, πχ τραπεζοκόμοι, φύλακες, ψυχολόγοι, ένα γεγονός που θα είχε αποφευχθεί ίσως αν είχε γίνει αντιληπτό το κακό προηγούμενο φαινόμενο, ή τουλάχιστον θα είχαν απασχοληθεί αυτοί οι εργαζόμενοι υπό καλύτερους όρους.

            Μια ματιά λοιπόν στο καθεστώς του προγράμματος στους Δήμους κατά τους θερινούς μήνες, που ήδη εφαρμόζεται: Η απευθείας και εν κρυπτώ ανάθεση σε εταιρείες, ως επί το πλείστον, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, εν τέλει η αδυναμία ή μάλλον άρνηση παρέμβασης και ελέγχου των υπηρεσιών του εκάστοτε Δήμου στο θέμα του προσωπικού όπου τελικά ανατίθεται η φύλαξη και η απασχόληση των νηπίων και των παιδιών των κατοίκων  που αναγκάζονται να εργαστούν και κατά τους θερινούς μήνες και αδυνατούν να καλύψουν τις οικονομικές απαιτήσεις ιδιωτικών χώρων, η γενικότερη προχειρότητα αντιμετώπισης ενός τόσο ευαίσθητου θέματος και της ανάγκης που υπάρχει στην κοινωνία, καθιστούν αναγκαία την δραστηριοποίηση και αλληλοενημέτωση ενός δικτύου δημοτικών παρατάξεων και κινήσεων πολιτών προκειμένου εμείς οι ίδιοι, ο λαός, να ασκήσουμε τον απαραίτητο έλεγχο, να προστατέψουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και των ίδιων των γονέων και φυσικά των παιδιών τους και να διαπιστώσουμε τις τυχόν υπάρχουσες αυθαιρεσίες στις αναθέσεις με γνώμωνα το δημόσιο οικονομικό και όχι μόνο συμφέρον. Διαφορετικά, λαμβάνοντας υπ’όψη την ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο δημόσιος τομέας, το κοινωνικό κράτος και ιδίως οι ΟΤΑ και οι δομές υγείας, πρόνοιας και της τυπικής εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με αυτό το κακό προηγούμενο μοντέλο απευθείας ανάθεσης δημόσιου έργου σε εταιρείες με πλήρη αδιαφάνεια στην διαδικασία της ανάθεσης και εξευτελιστικούς όρους εργασίας, με τις ευλογίες του ελληνικού κράτους και της κεντρικής ή περιφερειακής/δημοτικής εξουσίας, το μέλλον όλων μας διαγράφεται ζοφερό.